| Geri
|
|
|
|
| NESEF WE SU |
|
Zamanın birinde uzun boylu mawi gözlü,sarı saçlı bir çocuk yaşarmış bütün herkes buna hayran buysa beyhude dolanan bir delikanlıymış..Kendi aleminde gezinen dertten,kederden uzak duran we kendince kendiliğinle mutluluğu arama çabasındaymış.Bakımlı,dürüst ama herkesle muhabbet etmeyen içine kapanık we sadece kendi ekseni etrafında dönen birisiymiş bu durumuna ailesi çok üzülüyormuş ama elden bir şey gelmezmiş çünkü ne yapsalar da çocuk cewresine dönmüyormuş.Artık çewreside ailesi de bu durumuna alışmış hep yalnız kalıp kendini dinliyormuş sürekli denize bakan bir tepeye çıkar otururmuş hep orda düşünürmüş ama ne düşündüğünü kimse bilmezdi gün geçti,zaman geçti we gittikçe tepeden aşağıya doğru denize her gün biraz daha yaklaşmaya başladı we sonunda denizin kenarına inmişti we içinde bir yerlerde özlemini duyduğu we bulacağına inandığı bir şeyi arar gibiydi we bir gün denizde atlayan bir şey gördü ilk baş anlam weremedi ama çok merak etti ilk defa bu kadar heyecanlıydı saatler geçtikçe denizde ne olduğu belli olmayan şey yaklaşmaya başladı we sonunda karşılaştılar birbirlerine baktılar sanki okyonusun dibindeki midyeyi arar gibi gözlerine derin derin bakıyorlardı we kız birden gülümseyerek uzaklaştı delikanlı ilk defa bu kadar mutlu olmuş we yüzünde tebessüm oluşmuş yanakları adeta elma ağacı gibi kızarmıştı kız bir türlü aklından çıkmıyordu ama hayretler içerisindeydi bu kız kimdi_? Denizde ne arıyordu_? Aklına takılan ama cewabını bulamadığı bir sürü soru wardı. Zaman birbirini kowaladı we bir gün kız tekrar deniz kıyısına gelmişti we çocukta kızı görme umuduyla denize inmişti we bir süre sonra tanıştılar kızın adı Sağnak’tı bizim delikanlının adı ise Deniz’di bizim oğlan kızın bir deniz kızı olduğunu öğrenince şaşırmıştı ilk defa beni mutlu eden we heyecanlı kılan birinle karşılaştım ama oda boşluktaki hayalim gibi çıktı diyormuş kendi kendine zaman geçtikçe bizimki deniz kıyısından ewe gelmez olmuş ama ewe geldiğinde ise çocuk sürekli gülüyormuş we yawaş yawas ailesiyle olan buzları eritiyormuş her güne daha mutlu we heyecanlı uyanıyormuş we bir gün bunlar birbirlerine aşık olmuşlar aşık olmaları güzel bir şey olduğu kadarda onlar için kötü bir şeydi çünkü sonunda kawuşma diye bir kawram oluşmayacaktı ama zaman onları git gide birbirlerine bağlıyordu ama ne kız deniz olmadan yaşaya bilirdi nede bizim delikanlı nefesi olmadan yaşaya bilirdi ama birbirlerine bir şekilde kawuşmak istiyorlardı yani öyle umut ediyorlardı we birbirlerine söz werdiler sonunda ölümde olsa hep güleceklerdi ne olursa olsun üzülmek,ağlamak yoktu we bizim oğlan artık mutlu,mesut. Mecnun misali ortalıkta dolanıyordu cewresi we ailesi şaşırmıştı bizim yapamadığımızı kim yapmış olabilirdi ki diye düşüyorlardı ama cewapsız kalıyorlardı oğlan artık şarkılar,türküler,şiirler okuyordu we bir gün tekrar deniz kıyısına gittiğinde Sağna’ğı bulamamıştı hiçbir anlam werememişti ama yinede gülüyordu her ne kadar üzülsede sözleri olduğu için gülümsüyor we üzüntüsünü belli etmiyordu o gün akşama kadar bekledi..bekledi… ama içindeki umudu hiç yitirmemişti buda ona güçlülük weriyordu we ertesi gün gittiyinde kızı yerde baygın buldu uyandığında ise kıza ne olduğunu sordu we neden_? Nasıl? Bu hale geldiyini sordu kızında cewabı;
__Sırf yanında yaşaya bilmek için dün suya inmedim ama gözlerimi actığımda ise kendimi senin yanında buldum demiş.
Tabi çocuk buna çok şaşırmış ben de senin için bi gece suda dursam yaşaya bilirmiyim acaba deyip suya dalmış ama ne yazık ki 5dakika sonra sudan çıkmış anlamışlar ki kawuşmaları da aşkları da imkansız we bir gün çok uzakta bir tane kaya olduğunu görmüş oğlan we kıza onu oraya götürmesini istemiş we gitmişler çocuk kıza;
__ benle olmak we sonuna kadar benle olmak istiyor musun _?demiş
Kızda anlam weremeden ama çocuğu sewdiyinden ewet demiş. Çocuk kıza ;
__o zaman şu kayanın üzerine cık we beni bekle diyerek su ya dalmış
Kız gene anlam weremeden tamam demiş saatler birbirini kowalamıs çocuk suya batıp batıp çıkarmış kendini we kızda artık hawa sıcaklığı yüzünde kendinden gecmek üzereymiş çocuk su dan çıkıp kızın yanına çıkmış we artık ikisininde son 10 dakikaları kalmış birbirlerine sıkıca sarılmışlar we hiç ayrılmamacasına we 10 dakika sonra ikiside yüzlerinde tebessümle gülerek ölmüşler..
We o günden sonra imkansız bir aşk bile olmağına inanmışlar we herkes o günden sonra denize kırmızı gül atmış we oraya gidip görenler halen daha kızla delikanlının birbirlerine sarılıp güldüklerini görürlermiş……………..
………SON…….
CEREN NANTU
ÇANAKKALE/BOZCAADA
|
|
|
|
| Şikayet et
|
|
|
Tarih: 04.05.2008 0:47 -
Okuma Sayısı: 530 -
Yazının Puanı: 10 -
Yazar:
|
|
|
|
|
|
| Günün VIP Üyeleri | 
defne, | | | 
ayşegül, | | | 
N a B R u , Istanbul | | |
|
