Arkadaşlık deyince içimde tatlı bir sarhoşluk dolaşır. Hepimizin ihtiyacı vardır onlara. Her ne kadar "ben kendime yeterim", "benim hobilerim var", "benim çocuklarım var onlar benim arkadaşlarım" desek de itiraf etmeli ki onların yeri bambaşkadır. İyi arkadaşınız olması için hemcinsinsiniz olması gerekmez, bazen bir erkeğin en yakın dert ortağı bir kız arkadaşıdır ya da tam tersi. Ama ben yine de, içimi dışımı anlatmak, otosansür uygulamamak için her zaman hemcinslerimi tercih etmişimdir. Elbette; dertleştiğim, dertlerini dinlediğim "iyi arkadaşız" diyebileceğim birkaç tane erkek arkadaşım var tabi ki... ama dediğim gibi en iyi cilt kreminin adını ya da nefis bir şeftali marmelatının kıvamını ancak size bir kadın tarif edebilir (!) öyle değil mi. Dedikodunun akla hayale gelmeyecek en ince ayrıntılarını en güzel bir kadın cinsiyle paylaşıp, tadını çıkarabilirsiniz! Kabız olan çocuklarımızın bağırsaklarını yumuşatmak için, en entresan tecrübeleri onlardan öğrenebiliriz. Gülümsediğinizi hisseder gibiyim... Bunlar çok hayati konulardır aslında. Bütün bir gece kucağında iki büklüm bir şekilde 2 dakikada bir sancılanan çocukla gezenler beni anlarlar. Sonra, jinekolojik problemlerimizi, cinsel sorunlarımızı doktorumuzdan önce onlarla paylaşmak daha rahatlatıcı ve daha kolay olur öyle değil mi?
Az ama öz arkadaşlarım vardır benim. İçten, fedakâr, gülümsemesine ve sözüne güvendiğim insanlardır bunlar. Bu satırları yazarken tümünün yüzünü gözlerimin önüne getiriyorum. Hepsi de gülümseyip el sallıyorlar bana. Öğütler verip, kızgınlıklarımı yatıştırıyorlar. Yaşama dair bitmeyen şikâyetlerimi, anlamsız bezginliklerimi dinliyorlar büyük bir sabırla. Çocuklarımız için beslenme önerilerinde bulunup, yeni icat olan hastalıklarını anlatıp duruyoruz uzun uzun. Onlar beni, bende onları seviyorum. Bazı durumlarda kardeşin bile yeterli olmadığını fark ederiz, konuşup rahatlamak için. İşte o zaman onlar devreye girer hemen. Yıllarca yan yana yürürüz onlarla, yolların çatallanıp ayrıldığı yerlerde yürek yüreğe devam ederiz hayat yolumuza. Yan yana olmasak da sesimizi duyarız telefonun ucunda, eğer buda mümkün değilse e-mail atarız birbirimize. (iyi ki icat oldu şu e-mail denen müthiş şey)
Sevgili Kızlar....
Ömrümün sonuna kadar hayatımda olun istiyorum. 34 yıllık yaşamımın hangi yılında, hangi gününde, hangi vaktinde tanıdım sizleri, tam hatırlamıyorum ama biliyorum ki, bundan böyle, ilelebet, yaşlanıp kırış kırış olana kadar, hafızamız yaşlılıktan pelteleşene kadar benim arkadaşlarım olarak kalacaksınız. Kalın lütfen. Daha durun, zaman çok. Önümüzde dolu dolu geçecek, kah üzülüp kah sevineceğimiz, ama her zaman sevinç ve mutluluk olmasını dilediğim, heyecanlanıp endişeleneceğimiz yıllar var. Acılarımızı paylaşacağız, bir daha olmamasını dileyerek. Çocuklarımızın düğünlerinde giyeceğimiz kıyafetlerin detaylarını tartışacağız, buruşan yanaklarımız için kremler önereceğiz. Saçları dökülen sevgili eşlerinizin eski hallerini anlatıp, aynadaki uzun saçlarımızı okşayacağız hain bir ifadeyle. Emekliliğin tadını çıkarırken daha sık görüşmek için sözler vereceğiz. Torunlarımıza bakmanın o derin ve yorucu hazzı dolduracak yaşlanmış yüreğimizi. "hayat ne kadar da hızlı akıyor değil mi, daha dün elinden tutup parka gittiğimiz, bisiklete binmeyi öğrendiğinde çığlıklar atan, emziği bıraktırmak için neler çektiğimiz sanki bu çocuk değildi?..." "Hiçbir çocuk açlıktan ölmüyor, neydi o çektiklerimiz, bir lokma yedirmek için yaşadığımız sıkıntılar, yaptığımız hokkabazlıklar", "ne günlerdi değil mi?" diye başlayan yüzlerce cümlemiz olacak. Değişen mevsimlerle birlikte, saç renklerimiz ve kilolarımızda değişecek elimizde olmaksızın. Bizim yıllardır süren dostluğumuzun, çocuklarımıza da geçmesini temenni edeceğiz. İşte böyle, hayat devam edecek farklı renklerin ve kokuların eşliğinde.
Umarım sizde aynı şeyleri hissediyorsunuzdur benim için.
|
