| Geri
|
|
|
|
| Aşka Dair |
|
Kalbi, siması ve yeşil gözleri gibi yemyeşil ve tertemiz sevgili arkadaşım,
Şairin deyimiyle yolun yarısını geçmiş bir insan olarak seninle çok geç kalınmışta olsa tanışmanın ve aynı duyguları paylaşmanın mutluluğunu yaşamaktayım. Bilmem belki ya ben erken doğdum ya da sen geç kaldın bu dünyaya adım atmakta. Ama olsun buda bir mutluluktur. Ben bu mutluluğu seninle paylaşmaktan memnunum umarım sende aynı duyguları taşıyorsundur.
Hayata, doğru yerden ve doğru pencereden bakmak çok zordur. Bu bir fotoğraf sanatçısının doğru ve anlamlı manzarayı yakalayıp çekmesine benzer. Bu manzaralar çoğu kişi için belki bir anlam ifade etmeyebilir. Ama çeken kişi için çok şey ifade eder. Yağmurun çiselediği bir zamanda camın önündeki üşüyen serçeleri alıp bağrınıza basmak gelir içinizden veya o manzaranın arka fonu olan tepesine bulut çökmüş yüce dağların heybeti sizi kendine çeker. Dağ başındaki bulutların zarif görünüşü sizi cam önündeki üşümüş serçelere acımaktan alıkoyar. Bunun adı aşktır, sevdadır, bağlanmaktır.
Aşk, bir insanın karşı cinsten olan birisine sevdalanması, bağlanması olarak yorumlansa da; Aslında aşk ulaşamamak, kavuşamamaktır bir anlamda. Bu bir denizin derinliklerini arzu etmek ya da bir dağ başına çıkmak isteği gibi bir şeydir. İkisine de ulaşmak zordur, fedakârlık ve çaba ister. Kolay elde edilemez aşk. Yoksa bir otobüste gördüğü güzel bir kızı ineceği durağa kadar dikizleyen bir gencin veya reklâm afişlerinde gördüğü erkek resimlerinden etkilenip ona sahip olma isteği kabaran bir genç kızın yaşadıkları aşk değildir. Bu sebeptendir ki tarif etmek çok zordur aşkı.
Ama insanın hayata tutuna bilmesi için aşk gereklidir. Bu duyguyu yaşayan insan sayısı oldukça azdır. İnsanoğlu âşık olduğu insana ya kavuşamaz ya da kavuştuktan sonra aslında aradığının o insan olmadığını anlar ve şok olur. Kavuştuğunuz insanla ekmeğinizi, yatağınızı ve birçok şeyinizi paylaşırsınız ama duygularınızı paylaşamazsanız o aşk oracıkta son bulur. Ondan sonrası ise mecburi beraberlikten başka bir şey değildir.
Bütün bu duyguları iliklerine kadar, hücrelerine kadar yaşamış bir insandır Bedirhan…
Yıllar önce üniversite yıllarında yaşamış olduğu aşk onu çok derinden etkilemişti. Çok sevmiş ve çok inanmıştı sevdiği kıza. Onunla gençliğinin, şair ruhluluğunun kısacası duygusallığının vermiş olduğu birçok şeyi paylaşmıştı. Temiz ve iyi niyetli bir Anadolu çocuğu olmanın ve ona verilen terbiyenin etkisiyle sevdiğine karşı temiz duygulardan başka hiçbir his beslememişti. Bu duygular onun için çok kutsaldı. Sevdiğine öylesi bir aşkla bakardı ki bu duygular onu zaman zaman içerisinden çıkamayacağı bir girdaba sürüklerdi. İleride evleneceği bu genç kıza nasıl dokunacaktı? İnsan olmanın getirdiği ve erkek olmanın verdiği o ihtiyaçları gidermek için nasıl olurda sevdiği bir kızı araç olarak kullanabilirdi?
Bütün bu hissiyattan sıyrılıp kendisini her şeye rağmen hayatın gerçeklerini yaşamak gerektiğine inandırmaya çalışıyordu. Eğer bir birliktelik yaşanacaksa bir yuva kurulacaksa en mantıklısının ise sevdiği kız olacağına tam inandırmıştı ki ruhunu ve bedenini, birden bire kendisini bir dağ başında mesleğini yaparken buldu. Bu onun için bir başlangıçtı ama sevdiğine olan aşkı için ise bir sonun başlangıcıydı…………………………….
(Bu arayı sonra paylaşalım..)
Yıllarca herkesten sır gibi sakladığı kimseye anlatmadığı bu duyguları, yıllar sonra nasıl olduysa bir bayan arkadaşına anlatmaktan çekinmemişti. Onunla çok güzel duygular paylaşabilmek ve onula bir dert ortağı olabilmek için karşıdan gelecek bir kıvılcım yetecekti. Kendini ve duygularını belki rahatlıkla ifade edemiyordu ama arkadaşına karşı güzel hisler duyduğu ise bir gerçekti. Bu hisleri tanımlamak gerçekten çok zordur. Ama sanırım bu hisler zamanın akışı içerisinde kendi kendini tanımlayacaktı.
|
|
|
|
| Şikayet et
|
|
|
Tarih: 16.05.2008 15:54 -
Okuma Sayısı: 292 -
Yazının Puanı: 0 -
Yazar: bedirhan
|
|
|
|
|
|
| Günün VIP Üyeleri | 
«ºº MeLiS, Izmir | | | 
Stàn0né, Antalya | | | 
ArSeN, Van | | |
|
