Biz neden yaşıyoruz?Neden?varoluşumuzun nedeni ne?Bunca koşuşturma,bunca emek,bunca gözyaşı,zorluklar bu mücadele neden?Neden her seferinde,her savaşta hayat mücadelemizde ardı ardına hiç kesilmeden süre gelen bu kargaşa!
Hangisi ağır basıyor peki?para,hırs,kin,nefret,aşk,sevgi?
Sorular,cevaplar,sınavlar,dinmek bilmeyen gözyaşları,acılar,kaygı…
Aydınlıkta karaltı,karaltıda şafak!bütün bu çetrefil savaşın ardından mutluluk az ötede bekler bizi.Aydınlığa ulaşmak için sabretmeye mecburuz,aydınlık sabredemeyeceğimizi sandığımız kadar uzakta olsa bile…Yaşam misyonumuzu keşfedip,onu gerçekleştirebilmek için yaşıyoruz.
Yinede herşey bizim elimizdedir.Hayatımızı neye inanıyorsak öyle yönlendiririz.Hayatı bir kumaş gibi dokuruz.Kendi ellerimizle şekillendiririz. Güçlü olup ayakta kalabilmek için düşmeyi bile göze alabiliriz çoğu zaman.Bazen yok olmayı,bazen kaybetmeyi bazı şeyleri,bazen de değişmeyi…
Herşey bittiğinde yolun sonuna geldiğimizi anladığımızda geçmişi hatırlayıp,yaşadıklarımıza geriye dönüp baktığımızda yüzümüzde bir gülümseme beliriyorsa boşa geçmemiştir onca zaman ve onca savaş…
Karşılaştıklarımız,yaşadıklarımız,üzüntüler,aşk,sevgi,kaybedişlerimiz,kazandıklarımız,küçük mutluluklarımız,aldanışlarımız,nefret,kin,kimi zaman öfkelenişimiz,bütün bu gözyaşları,zaten hayatın kendisi değilmidir ki?Bazan hayatın bu çetin yollarından geçerken olup biten herşeyi ve herkezi sorgularken buluruz kendimizi.
Bütün bu olanlar,bu olup biten herşeye rağmen yakalayabilmişsek mutluluğu kıyısından,yaşamanın bedelini ödemişiz demektir.
Sevdiklerimiz yanımızdayken başa çıkmak bu zorluklarla her zamankinden kolay gelir.Ama aslında hep tek başımızayızdır.
Bütün bunların arasında soluk soluğa otoyolda son sürat yada tüm gözlerden uzakta kuytu bir ağaç gölgesinde,aşkı yaşayabiliyorsak,herşeye rağmen hayat güzeldir diyebiliyorsak,hayatı ıskalamamışız demektir…
|
